Ocet nie jest dodatkiem. Jest procesem.

Powstaje wtedy, gdy natura dostaje czas, tlen i odpowiednie warunki,

by przekształcić to, co słodkie i ciężkie, w coś kwaśnego, lekkiego i aktywnego.

To fermentacja octowa — wieloetapowa przemiana,

w której cukry przechodzą przez alkohol

i dojrzewają do kwasu octowego, niosącego strukturę surowca,

związki organiczne i żywą informację procesu.

W tradycyjnej fitoterapii ocet był zawsze nośnikiem ruchu.

W TCM powiedzielibyśmy: porusza Qi i Krew,

rozprasza zastój i pomaga przywrócić kierunek tam,

gdzie procesy w organizmie zaczęły zwalniać.

Nie każdy ocet działa jednak tak samo.

Kiedy do fermentującego octu dodajemy zioła,

powstaje narzędzie o bardzo precyzyjnym działaniu.

Kwas octowy ekstrahuje związki aktywne,

które w wodzie są trudno dostępne,

a jednocześnie — z perspektywy TCM —

kieruje działanie ziół do Wątroby i układów odpowiedzialnych za przepływ.

Dlatego octy ziołowe tradycyjnie stosowano przy:

Ocet porusza, ale nie przegrzewa.

Rozprasza, ale nie wysusza nadmiernie.

Jest szczególnie cenny tam, gdzie ciało potrzebuje ruchu,

a nie kolejnego bodźca stymulującego.

Moje octy powstają powoli.

Z jabłek, owoców i ziół, które znam od momentu zbioru.

Fermentowane w otwartych naczyniach,

bez przyspieszania, bez filtracji do laboratorycznej czystości.

Pozwalam im zachować:

Z punktu widzenia TCM to właśnie ta „nieidealna klarowność”

niesie najwięcej informacji i łagodności działania.

Bo nie zawsze potrzebujemy wzmocnienia.

Często potrzebujemy porządku i ruchu.

Ocet pomaga:

To proste narzędzie —

ale tylko wtedy, gdy powstaje w zgodzie z rytmem fermentacji

i rozumieniem, jak działa ciało.